19/01/2023
As desigualdades social e económica son o pan de cada día de cantos apostan por unha vida no rural. De aí que, cando a mocidade decide voltar ao campo, consideremos que estamos ante un feito noticiable. Pero, se á falta de servizos públicos e ás dificultades para poder levar ás nosas explotacións ou ás nosas iniciativas de emprendemento ao século XXI, lles sumamos a crítica constante da cidadanía (que cuestiona cada unha das nosas decisións e chama ao intervencionismo para impedir que as nosas propiedades sexan rendibles e, polo tanto, sostibles), temos o caldo de cultivo perfecto para o abandono do medio.
Para cantos pensan a curto prazo, contribuír á emigración ás urbes supón un aforro enorme para as arcas públicas, xa que as Administracións poderán pechar, sen que ninguén os bote en falta, todo tipo de servizos (e, con eles, infinidade de postos de traballo en toda a nosa xeografía).
Pero o prezo a pagar é moi alto:
📌 Dunha banda, temos a contaminación ambiental das urbes en crecemento; unha contaminación que, por certo, prexudicará a saúde da cidadanía e incrementará o gasto sanitario (sen que o imprescindible incremento orzamentario redunde positivamente na nosa saúde, que terá que conformarse con paliativos das nosas doenzas).
📌 Doutra, o abandono das prácticas silvícolas e o conseguinte aumento do combustible leñoso, que, como lamentablemente sabemos, pode derivar en incendios tan voraces que escapen a toda posibilidade de control.
Para evitar esto último, aqueles que nunca viviron da terra e descoñecen da súa continua esixencia, a solución é moi doada: regular e multar, para seguir engordando unhas arcas públicas que, malia o que creen, sempre estarán baixo mínimos, porque o recadado non só continuará a queimarse, senón que resultará insuficiente.
En calquera caso, os que nunca colleron un sacho buscarán culpables, sen chegar a comprender que son precisamente as políticas que defenden ("educar" mediante o castigo e non mirar máis aló do curto prazo) as que nos levan ao desastre.
Obvian que a única vía para combater a incidencia do lume é propiciar a vida no rural e o "laissez faire" de cantos aínda apostan por ela (os máis interesados, a fin de contas, na prevención). Pero, malia a evidencia, os que nunca rozaron o monte e queren axardinalo continuarán a poñerlles paus nas rodas e a cualificar, por exemplo, de "arboricidas" a cantos aposten por un uso racional, rendible e sostible dos nosos montes; e, por suposto, seguirán coa teima de intentar convencernos de que:
✔️ As multas constitúen unha medida preventiva axeitada
✔️ Unha poboación que leva toda a vida afogada debe ser obrigada a asumir os custos de axardinamento (e facelo coa periodicidade que quen os quere gobernar lles marque)
✔️ As prácticas de silvicultura responsable (aquelas que redundan na saúde do monte e nunha maior rendibilidade da masa forestal) afean ou mesmo prexudican os nosos espazos arborados
✔️ Un aproveitamento dos recursos é un atentado contra as especies autóctonas e contra a ecoloxía
Tal vez pensen, co artificioso da súa intelixencia, que se pode enganar ao lume con hologramas de avionetas descargando auga; ou ao estómago, con paisaxes pensados, unicamente, para os paseantes.
Neste artigo, José A. Reque Kilchenmann, da Universidad de Valladolid, explica as claves para a prevención racional dos lumes forestais; unhas claves que, como non podería ser doutro xeito, pasan porque, alomenos, cantos invisten no rural, poidan quedar a pre.
✍️ Se queres optimizar os teus labores silvícolas e mellorar o rendemento do teu monte, contacta con nós:
☎️ 679 506 972
💻 [email protected]
La “limpieza” de una hectárea de monte requiere, como mínimo, de cinco a diez jornales de trabajo. ¿Es factible financiar esta labor a nivel nacional con dinero público? ¿Qué otras alternativas existen?
