07/08/2023
იყო და არა იყო რა, იყო ერთი კაცი, რომელმაც მხოლოდ 4 კლასი ისწავლა, მეტის საშუალება არ იყო იმ წლებში, 4 კლასი დაამთავრა და იმდენი ადამიანი წაიკითხა, და იმდენ ადამიანს გაუყო მერე წაკითხული, რომ 3 კაცის ცხოვრებას ეყოფოდა...
მერე წაიყვანეს ომში, არ ჰქონდა მანამდე ომი ნანახი, არ იცოდა მანამდე კაცის მოკვლა, მოკლული კაციც არ ჰყავდა მანამდე ნანახი, მაგრამ არც მას სურდა სიკვდილი, ამიტომ იომა...
ერთხელაც მის ნაწილს თავს დაესხნენ. კაცი, სხვებთან ერთად ტყვედ აიყვანეს. ცემეს იქ, მაგრამ არ აშიმშილეს, ცემდნენ და აჭმევდნენ, ცემდნენ და აჭმევდნენ..
ერთ დღესაც გამოქცევა სცადა, დაიჭირეს და არ სცემეს, არც აჭამეს და დახვრეტა მიუსაჯეს, დილით უნდა დაეხვრიტათ.
დასაკარგი რა ჰქონდა და იმ ღამით მეორედ სცადა გაპარვა. მიხოხავდა სიბნელეში და უცებ, სახე ლამის მიარტყა მტრის ჯარისკაცის ჩექმას. თავი ნელა აწია და ახედა - 18-19 წლის ბიჭი, მერე რა რომ მტრის, იდგა და გაფითრებული უყურებდა, ხელში იარაღი ეჭირა, მაგრამ ხელი უკანკალებდა, ეტყობა, არც მას ჰქონდა ომი ნანახი, არც მან იცოდა კაცის მოკვლა, არც მას უნდოდა კაცის მოკვლა, მით უფრო უიარაღო, მიწაზე მხოხავი კაცის და მაშინ, როცა ტყვიის მოლოდინში კაცმა თვალები დახუჭა, ბიჭმა ქუსლი ქუსლს მიარტყა, შებრუნდა და წავიდა...
იხოხა კაცმა, იხოხა, ბევრი იხოხა, რომ მოშივდა ისეთი რამეებიც ჭამა გზად, რისი გახსენებაც მერე არასოდეს უნდოდა და როგორც იქნა მიხოხდა მის ნაწილთან.
გაეხარდა, გადავრჩიო, მაგრამ წაიყვანეს და აქაც სცემეს, რანაირად გამოიქცეოდი, ალბათ, გამოგიშვესო, ცემდნენ და არ აჭმევდნენ, ცემდნენ და მერე ცივ წყალს ასხამდნენ, დაკითხვიდან დაკითხვამდე აცოცხლებდნენ... მილიონჯერ მოყვა და მაინც ვერ დააჯერა თავის სიმართლეში.
და გადაასახლეს, წერილის გაგზავნის უფლების გარეშე. მუშაობდა, ხელფასი ჰქონდა და ვერსად დახარჯავდა, ვერსად გავიდოდა... იქ ერთი ქალი გაიცნო და არ ვიცი რა გაუკეთა იმ ქალმა, მაგრამ ერთხელ თქვა, იმ ქალმა გადამარჩინა ფიზიკურად და მორალურადო.
დამთავრდა ომი, დაბრუნდნენ გადარჩენილები სახლებში, კაცი ისევ გადასახლებაში მუშაობდა.
მშობლებმა იფიქრეს, მოკვდაო და მისი ტანისამოსი დამარხეს, საფლავი რომ ჰქონოდათ ვაჟის.
გავიდა 12 წელი. სათქმელად ადვილია, მაგრამ გავიდა მარტოობის, დამცირების, უსამართლობის 12 წელი, დაღლილობით, მონატრებით სავსე 12 წელი და მხოლოდ მაშინ გადაიხედა მისი საქმე და გამართლდა.
დეპეშა გამოგზავნა, ჩამოვდივარ, დამხვდით!
ძმებმა დედას დაუმალეს დეპეშა, ტყუილი რომ იყოს, ვერ გადაიტანსო, ძმის საფლავს ჩაუარეს და მატარებლის სადგურზე დახვდნენ, მაგრამ ვერ იცვნეს...
როცა ყველა წავიდა და სადგურზე მხოლოდ ერთი კაცი დარჩა, მაშინ მიხვდნენ, რომ ეს იყო მათი "დამარხული" ძმა.
12 წლის ნამუშევარი ფული ჩამოიტანა და სახლის ასაშენებელი ადგილიც შეარჩია, მაგრამ რატომ უნდა ავაშენო სახლი, ვინ იცის ხვალ მკლავენო, გაიფიქრა, ადგა და წავიდა დასასვენებლად.
იმ კურორტზე, სადაც კაცი ისვენებდა, ახალგაზრდა ექთანი მუშაობდა, მწვანეთვალება, თავისნათქვამა, ცოტა ავი, მაგრამ სამართლიანი ენის გოგო, ხან დაუყვავებდა, ხან მწარედ ეტყოდა, ხან იმედს მისცემდა, ხან მოუკლავდა მის მიცემულ იმედს. ისეთი ძლიერი იყო პროფესიაში და ისეთი მოუხერხებელი ყოველდღიურ ცხოვრებაში, თუ სადმე გზაზე ქვა ეგდო, მაინცდამაინც იმ გოგოს უნდა წამოეკრა ფეხი, კედლის კარადას თუ გამოაღებდა, კარი ღია დარჩებოდა და მერე თავადვე მიარტყამდა თავს თავისივე გაღებულ კარადას:)
არ იყო კაცი მზად სიყვარულისთვის, სიყვარულისთვის კი არა, სახლის ასაშენებლადაც არ იყო მზად, ჯერ ისევ იდგა სოფლის სასაფლაოზე მისი საფლავის ქვა, 12 წლიანი ტანჯვის ჭრილობა ჰქონდა ჯერ ღია, ჯერ კიდევ ეშინოდა, რომ წაიყვანდნენ და ისევ გადაასახლებდნენ, ჯერ კიდევ ბრაზით იყო აღვსილი უსამართლობის და მარტოობის გამო...
არ უნდოდა კაცს სიყვარულში გაეცვალა თავისი ბრაზი, არ უნდოდა სიყვარულით დაეფარა ღია ჭრილობა და არადა, უკვე წასვლის დრო მოდიოდა, კურორტიდან და მწვანეთვალება, უცნაური გოგოდან წასვლის დრო.
ერთ დღესაც, უბრალოდ, მივიდა, ხელი ჩაჰკიდა და უთხრა, გამომყევი, რაღაც უნდა გაჩვენოო.
მიდიოდნენ და კაცი გზას ასუფთავებდა ქვებისგან, მიდიოდნენ და ხელი არ გაუშვია. მივიდნენ ერთ მინდორთან, მინდორს ორი მხრიდან წყალი ჩამოსდიოდა. ხეც კი არ იდგა არსად.
ხელი გაიშვირე წინ, ისე, რომ მეორე ხელი არ გაუშვია გოგოსთვის და უთხრა: - აქ ავაშენებთ სახლს, დავრგავთ ხეებს, გვეყვარება ერთმანეთი და გავზრდით შვილებს...
და ააშენეს, და დარგეს, და უყვარდათ და შვილებიც გაზარდეს და შვილიშვილებიც...
გოგოს პროფესია არ მიუტოვებია, 9 თვის იყო შვილი, კაცმა რომ დაიტოვა და გოგო სამსახურში გავიდა. სამზარეულოში და ყოველდღიურ ცხოვრებაში მაინც ისეთი მოუხერხებელი იყო, ზუსტად იცოდა კაცმა, რომ საყვარელი საქმით სუნთქავდა.
სახლიც კაცმა ააშენა, ხესაც კაცი რგავდა, ვაზსაც, ყურძენსაც წურავდა, მაგრამ არც ერთს იზამდა, არც ერთი უნდოდა ამ გოგოს გარეშე...
სანამ სახლის ნაწილი აშენდებოდა, რამდენიმე თვე დედ-მამასთან ცხოვრობდნენ, ძმებთან ერთად. ხოდა, დაკლეს ქათამი, გაამზადეს, დასხდნენ სადილად 10 ადამიანი და უყურებენ გოგოს - რა ნაჭერი გიყვარს, ჯერ შენ გადაიღეო. მოერიდა რატომღაც, არც იცის რისი და ვისი მოერიდა და ფრთა მიყვარსო, თქვა:)
მას შემდეგ, 9 თვე ფრთას დიდის ამბით გადაუღებდნენ ხოლმე და წიწკნიდა:)
როცა პირველი შვილი ეყოლათ და სამშობიაროში იწვა, ყოველ დღე 4 ქათამს კლავდა კაცი, ფრთები უყვარსო და ფრთების ბულიონს უკეთებდა და მიჰქონდა:) მესამე დღეს გაუმხილა:)
ალბათ, ეს იყო ყველაზე დიდი ტყუილი, რაც ცხოვრებაში უთხრა.
არასოდეს უყვირია ბაბუაჩემს ბებიაჩემისთვის, რაც უნდა მომხდარიყო და როცა ბებია, თავისივე გამოღებულ კარადას თავს მიარტყამდა, უხმოდ, ჩუმი ღიმილით დაადებდა ყინულს და მწვანე თვალებში ისე უყურებდა, რომ წამის შეჩერება მინდოდა...
დიდი, მუდამ გრილი ხელები ჰქონდა ბაბუას და ახლა ისე მინდა შუბლზე დამადოს ძველებურად, ტკბილი ძილი მისურვოს და მითხრას, რომ იმ გოგოს ვგავარ, ვინც სახლი ააშენებინა, ხე დაარგვევინა, ღია ჭრილობა მოუშუშა, ცხოვრება თავიდან დააწყებინა და გზების ქვებისგან გაწმენდა მოანდომა...
მადლიერი ვარ რომ იმ ღამით სიკვდილს არ დაელოდა, შიში სძლია და გამოიპარა, მადლიერი ვარ, რომ ის 12 წელი გაძლო, არ შეაჭმევინა თავი მარტოობას, მადლიერი ვარ, რომ ღია ჭრილობებით მაინც გააგრძელა ცხოვრება, იპოვა მინდორი, სადაც მწვანეთვალება, უცნაურ გოგოსთან ერთად დაფუძნდებოდა - მისი დამსახურებაა, რომ ვიცი, რა შეუძლია ადამიანს, რა შემიძლია მე, მისი დამსახურებაა, რომ ვიცი, არ არის აუცილებელი, ყველა აცხობდეს ხაჭაპურს, მისი დამსახურებაა, რომ ვიცი, ერთგულება, ყვირილის გარეშე აზრის გადმოცემა, მისი დამსახურებაა, რომ ვიცი, არ უნდა დავჯერდე რამე საშუალოს და თუ ყველაფერი არ გაქვს, სჯობს, არაფერი გქონდეს, რადგან, ყველაფერი დაიტიო მერე, მისი დამსახურებაა, რომ ვიცი, არსებობენ ადამიანები, რომლებიც გზებს წმენდენ ქვებისგან...და რაკი არსებობენ, ესე იგი, იპოვით...
ჭირი იქა, ლხინი აქა,
ქატო იქა, ფქვილი აქა
სხვები იქა, ლეკომშენი აქა:)
